Ο αρχιτέκτων βασισμένος στην κοινωνική κριτική της μεταπολεμικής κατοικίας που είχε σαν πυρήνα την οικογένεια, δημιουργεί εναλλακτικές μορφές και τύπους σύνθετων δομών αστικής κατοίκησης. Με δεδομένα τα θεωρητικά εργαλεία της πολιτικής θεωρίας των Α. Νέγκρι και Μ. Χάρντ, ο σύγχρονος μητροπολιτικός κάτοικος εκλαμβάνεται ως «μοναδικότητα» και η συλλογική κατοίκηση των «μοναδικοτήτων» μορφοποιείται σε δομές οι οποίες συγκροτούν τον «κοινό» χώρο του πλήθους. Το «κοινό» στην σύγχρονη Μητρόπολη δεν είναι μόνο ο δημόσιος χώρος έτσι όπως τον ξέραμε. Είναι ακόμα το έδαφος, ο αέρας, οι υποδομές είναι και η απαραίτητη ενέργεια για την αναπαραγωγή της αστικής ζωής. Το νομαδικό μητροπολιτικό πλήθος στεγάζεται μέσα σε δομές του «κοινού», όπου η δυνατότητα της συνεύρεσης και των πολλαπλών συλλογικοτήτων συνδυάζεται με την δυνατότητα καλλιέργειας στο έδαφος και στους κοινούς ορόφους της κτηριακής δομής. Έτσι, η έρευνα επαγγέλεται μια κτηριακή δομή για το πλήθος, την «πληθοδομή», η οποία δοκιμάζει την αντοχή της γηράσκουσας δομής της τυπικής «πολυκατοικίας». Πρόκειται για μία οικοδομική πρόταση στην κλίμακα της πόλης.
Ο χώρος της έκθεσης διαμορφώνεται σαν ένα εργαστήριο αρχιτεκτονικής παραγωγής. Κυριαρχούν ξύλινες μακέτες, σχέδια και βίντεο που περιγράφουν τον κάτοικο – «μοναδικότητα», και παρουσιάζουν προτάσεις πληθοδομών. Οι προτάσεις έχουν μια γενική αναφορά και προτείνουν κτήρια - καθεδρικούς του πλήθους. Από την άλλη μεριά εντοπίζονται σε μια πόλη του πλήθους σε κρίση: την Αθήνα. Το εργαστήριο των «πληθοδομών», επιτρέπει στον επισκέπτη να σταθεί, να καθίσει, να δει, να διαβάσει, να χτίσει, σε ένα είδος ενεργού συμμετοχής σε μια ιδέα αρχιτεκτονικής.
_________________________
Zissis Kotionis’ architecture exhibition "Multidomes", curated by Yorgos Tzirtzilakis, radically criticizes the greek housing model of polykatikia as well as the urban buildings’ model in general.
The architect, based on social critique regarding post war family housing, proposes alternative forms and structures of urban inhabitation. Under the influence of A. Negri’s political theory, contemporary metropolitan residents are considered to be «singularities» and the collective inhabitation of «singularities» form structures that compose «common» spaces. «Commons» in metropolis are not only traditional pubic spaces. Soil, air and infrastructure are also crucial for the reproduction of urban life. The nomadic metropolitan multitude, plethos, is located at «common» structures where possible cohabitation and multiple collectivity is combined with the possibility of growing both in soil and in common areas of building complexes. This way «Plethodome», a new building model for plethos (multitude), tests the strength of the ageing model of polykatikia.
The exhibition space transforms into an interactive architectural workshop of participation. Dominant wooden models, drawings and videos describe the inhabitants, «singularities», and present «Plethodomes», the proposals for a city of plethos in crisis: the one of Athens.
Info: www.benaki.gr

Σημειώνουμε ότι διαφωνούμε με την απόφαση του Μουσείου Μπενάκη να καταργήσει την ελεύθερη είσοδο στα μέλη του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας, καθώς και με το όριο ηλικίας που έχει θέσει για τους φοιτητές. Θεωρούμε ότι ειδικά σε εποχές κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε, ο αποκλεισμός καλλιτεχνών και φοιτητών από τα πολιτιστικά δρώμενα και τις εκδηλώσεις του μουσείου είναι μια ατυχής και άστοχη επιλογή...
ΑπάντησηΔιαγραφή